ช่วงนี้ฉันพึ่งรู้นี่เองว่าการทานอาหารแล้วไม่อร่อยมันเป็นยังไง...ความเหงามันเป็นไง ณ ช่วงนี้ฉันมีความรู้สึกเบื่ออาหาร ปวดหัว แต่ละวันไม่รู้จะทำอะไร นี่ใช่ไหมที่เรียกว่า โรคเครียด...ทั้งๆ ที่ฉันก็ไม่ได้ทุกข์ โศกอะไรเลย....ตอนนี้ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฉันชอบอะไรอยากได้อะไร  แต่ฉันรู้ว่าร่างกายและหัวใจของฉัน ต่อต้านอะไร ชอบอะไร .... ตัวอย่างเช่นฉันไปกะเพื่อนคนหนึ่งฉันรู้เลยว่าร่างกายและหัวใจของฉันต่อต้านไม่อยากไปกะเพื่อนคนนี้เพราะ...ฉันไปกะเค้าแล้วรู้สึกปวดหัว เดินเหมือนเดินคนเดียว เค้าชวนคุยฉันก้อไม่อยากคุยกับเค้า นี่เป็นอาการของร่างกายและหัวใจของฉัน ต่อต้านใช่ไหมนี่เป็นสิ่งที่ฉันเฝ้าถามตัวฉันเอง

ช่วงนี้ทำงานเหนื่อยมั๊กมากเลย กะว่าสิ้นเดือนจาหาตังค์ซื้อทองให้พ่อ สัก 1 บาท (ราคาทองคำขึ้นมา 15000 บาท แร่ะ แพงโค-ร-ต) ทำงานประจำ จันทร์ ถึง ศุกร์ ขายเสื้อผ้าต่อ เสาร์-อาทิตย์ ฉันแทบไม่มีเวลาเป็นของตัวเองในการ ซักผ้า ตัดผม ทำเล็บ Shopping ไม่มีเวลาจริง ๆ นะ แต่ก้อดีอยู่อย่างหนึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกว่าชีวิตฉันมีค่ามากเลย ดีกว่ารอเพียงแค่เงินเดือนอย่างเดียวเพราะหากวันหนึ่ง ลาออกอย่างน้อยฉันก้อมีอาชีพสำรอง รออยู่ ณ ช่วงเวลาที่รองานก้อ อาจจะทำให้มีเงินทุนสำรองเลี้ยงชีพได้ ฮ่าๆ ถึงขั้นต้องรีบเข้านอนตั้งแต่ 22.00 น. เป็นต้นไปเลยแร่ะ ... พ่อต้องดีใจแน่ๆ เลย อิๆ ตอนนี้พยายามให้ความสำคัญกะการหาตังค์มักมากเลยเพราะ ช่วงเวลาที่สามารถหาได้ ฉันจะหาให้พ่อและแม่ฉันให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก้อลำบากเหมือนกานนะ ขนาดทำขนาดนี้ ยอดรวมยังไม่ถึงเป้าหมายของฉันเลย... งืมๆ หากทำได้แบบนี้เรื่อยๆ หละก้อ อนาคตฉันต้องดีก่านี้แน่ และก้ออาจจะทำให้ฝันของฉันเป็นจริงด้วย ฝันของฉันคืออะไรหนะหรอ ฝันของฉันก้อคือ อยากไปเที่ยวประเทศ ญี่ปุ่น อ่าดิ๊ แต่...คงอีกนานเพราะแค่นี้ยังมะมีตังค์เก็บเรย แหะๆ เดี๊ยวไปทำงานต่อแร่ะแหะๆ